|
یک غزل و دو شعر نیمایی از تقی خاوری
 پل های رنگین کمانی
از عمق دریای تاریک، موجی برآمد، روان شد
از روی پل ها گذر کرد در اوج رنگین کمان شد
ترکید چون رعد و پیچید، فریاد محبوس در دل
با نقش رنگین کمانی، پیوست؛ موجی از آن شد
آن پیر کوه جسارت جان در کف عشق بنهاد
درپیش جمعیت عشق روئید سبز و جوان شد
تنهائی اش همچو دریا وسعت گرفته ست هرجا
توفان موج رهائی ش، رفت از کران بیکران شد
پرتاب تیر از کمان را حرف و دهان را مثالی ست
فریادها چون برآمد پرتاب تیر از کمان شد
شب را شکستند و رفتند، تا آن طلسم نهانی
خواندند ناگفته ها را، تا از ظلمت عیان شد
جام جهان بین کاذب، بشکست از برق تندر
با ریزش و با شکستن آن شعبده از میان شد
"راوی" در این کنج خلوت تصویرهای شگفتی ست
آن جوی خشکیده ی عشق در ناامیدی روان شد.
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪
ترانه های فردا
نشانی خود را نوشته در جیب می نهد
و بر تیزه های الماس قدم می گذارد
فریادش در صداها گم
غوغای قهرمان شدن را نمی شناسد
آه ای ترانه های فردا
که از حضور گمنام تو اختناق بر زمین می ریزد
و دختران مثل سرو قد می کشند
آنسوی آبها گردن ها بر افراشته
اینسوی، عاشقان خواب شان جشن شادمانی آراسته
شجاعت بی ادعّای تو
پلنگان را به فکر فرو می برد
هرجا ایستاده باشی زیبا می شود
حتی میان دود و آتش ابلیس
غمم از حضور تو مثل پشه می رود بر باد
و آرزو شانه به شانه در خیابان می بالد
دنیا ترانه ی تحسین ترا می خواند
نگاه تو خالص تر از آن ست
که تمجید: امکان زلالی آن را بهم بزند
در تمجید ناپدید از دیده ای
می بینم :
یکباره موج زیبائی به حرکت در آمد
این توئی که تکثیر شده ای
بصورت جمعیت زیبایان
که د رجواب گلوله
چشمان شان شب را چراغانی می کنند
صبح رفتگران خیابان را
از رنگ قرمز می شویند
تقی خاوری
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪
٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪
و مرگ یک اتفاق فراموش
چه پخته در خیال خود
این دیگ زندگی امروز
و من که هیچ ندارم میان چنته ی بی چند
زمانه ی تردست و روز تردستی ست
که پشّه را به گرد هوا گول می زنند امروز
به ساعتی که سنگ می خورد به سرم
کنار یک چشمه
غبار سبز از تن یک برگ را زلال می شویم
ترا صدا می زنم ای یار
که آن ستاره های گمشد شاید
دوباره در نگاه تو باشد
هنوز می شود به عشق نظری داشت
در این هوای بی خردی
می شود کنار عشق نشست
مداد زمانه نمی نویسد این که
چرا جنازه پاکی میان تابوت است
و مرگ یک اتفاق فراموش
در این پلّه
به پیش اهرمن امّا
سری فرو نمی آرم
اگر که قناعت کنم
به پاکی و سفیدی ریواس
تقی خاوری - 6/4/87
نوشته شده توسط محمد مهدی حسنی در 88/10/27 ساعت 11:7 | لینک ثابت |
|
