/> چه بگویم ؟ (حقوقی، ادبی و اجتماعی)

چه بگویم؟

بهاریه ها 7– سعدی

 

بهاریه ها 

           بخش هفتم

                         سعدی

 بوی بهار آمد بنال، ای بلبل شیرین نفس

ور پایبندی همچو من فریاد می‌خوان از قفس (479)

یاد آوری:    در بخش هفتم  بهاریه ها، اشعاری منتخب از شیخ اجل مشرف الدین شیرازی متخلّص به سعدی، شاعر شیرین و صاحب سخن، تقدیم خوانندگان عزیز وبلاگ می شود. اشعار آمده،  از کلیات سعدی، به کوشش مظاهر مصفا، تهران، انتشارات روزنه،   چاپ اول، 1383 ؛ گزینش شده است و شماره میان دو کمان،  در آخر هر شعر، اشاره به صفحه همان کتاب دارد. همچنین معانی واژهای سخت (با رنگ پررنگتر) در آخر شعرها از همان جا نقل شده است :

                                      *****************************

وقتي دل سودايي مي رفت به بستان ها                       بي خويشتنم کردي بوي گل و ريحان ها
گه نعره زدي بلبل گه جامه دريدي گل                        با ياد تو افتادم  وز ياد برفت آن ها
تا خار غم عشقت آويخته در دامن                              کوته نظري باشد رفتن به گلستان ها (350)

                                      *****************************

بوی گل و بانگ مرغ برخواست                                    هنگام نشاط و روز صحراست

فرّاش خـــــــــزان ورق بیفشاند                                     نقـّاش صبـــا چمـــــن بیاراست

ما را سر باغ و بوستان نیست                                      هر جا که تویی، تفرّج آنجاست (359)

                                      *****************************

 آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار                هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب ا‌ست

جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست؟               نه، که از ناله مرغان چمن در طرب ا‌ست(362)

حطب = هیزم

                                      *****************************

آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند                            بوی خوش ربیع بر ایشان محرّم است

آرام نیست در همه عالــــــم به اتفّاق                           ور هست در مجاورت یار محرم است(374)

                                      *****************************

این باد بهار بوستان است                                     یا بوی وصال دوستان است

دل می‌برد این خط نگارین                                    گویی خط روی دلستان است

ای مرغ به دام دل گرفتار                                     بازآی که وقت آشیان است(375)

                                      *****************************

وقت آنست که مردم ره صحرا گیرند                  خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است

چمن امروز بهشت است و تو در می‌بایی             تـــــــا خلایق همه گویند که حورالعین است(378)

                                      *****************************

خاطر به بــــــاغ می‌رودم روز نوبهار                   تا بــــــا درخت گل بنشینم به بوی دوست

فردا که خاک مرده به حشر آدمی کنند                   ای باد خاک من مطلب جز به کوی دوست(387)

                                      *****************************

با شکایت‌ها که دارم از زمستان فراق                 گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد

هر که را دردی چو سعدی می‌گدازد گو منال      چون دلارامش طبیبی می‌کند داروست درد(411)

لیس بعد الورد برد = بعد از شکوفایی گل سرخ سردی نباشد.

                                      *****************************

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد                          که راحت دل امیدوار من دارد

به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گل                          مگر شمایل قد نگار من دارد

نشان راه سلامت ز من مپرس که عشق                  زمام خاطر بی‌اختیار من دارد

گلا و تازه بهارا تویی که عارض تو                    طراوت گل و بوی بهار من دارد (414)

                                      *****************************

باد آمد و بوی عنبر آورد                                             بادام ، شکوفه بر سر آورد

شاخ گل از اضطراب بلبل                                          با آن همه خار سر در آورد

تا پــــــای مبارکش ببوسم                                          قاصد که پیام دلبر آورد (418)

                                      *****************************

روز برآمد بلند ای پســـــــر هوش مند                    گرم ببــــود آفتاب خیمه به رویش ببند

طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال                   ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند

تـــــا به تماشــــای باغ میل چرا می‌کند                  هر که به خیلش درست قامت سرو بلند(432)

                                      *****************************

ای گل خندان نوشکفته نگه دار                                       خاطر بلبل که نوبهار نماند

حسن دلاویز پنجه‌ای ست نگارین                                   تا به قیامت بر او نگار نماند(434)

                                      *****************************

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند                    جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

حریف مجلس ما خود همیشه دل می برد             علی الخصوص که  پیرایه  ای بر  او بستند

کسان که در رمضان چنگ می شکستندی           نسیم   گل   بشنیدند  و   توبه   بشکستند

بساط سبزه لگد کوب شد به پای نشاط             ز بس که عارف و عامی به رقص برجستند (436).

                                      *****************************

نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود                          با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود

خاک شیراز چو دیبای منقّش دیدم                         وان همه صورت شاهد که بر آن دیبا بود

پارس در سایه اقبال اتابک ایمن                            لیکن از ناله مرغان چمن غوغا بود

شکرین پسته دهانی به تفرّج بگذشت                     که چه گویم نتوان گفت که چون زیبا بود

یعلم الله که شقایق نه بدان لطف و سمن                   نه بدان بوی و صنوبر نه بدان بالا بود

فتنه سامریش در نظر شورانگیز                          نفس عیسویش در لب شکرخا بود

من در اندیشه که بت یا مه نو یا ملکست                 یار بت پیکر مه روی ملک سیما بود

دل سعدی و جهانی به دمی غارت کرد              همچو نوروز که بر خوان ملک یغما بود(450)

اتابک = مراد سعدی اتابک مظفرالدین ابوبکر بن سعدبن زنگی است که فارس به تدبیر او از حمله مغول در امان ماند.  شکرخا= شیرین

                                      *****************************

آن را مسلّم است تمــاشــــــای نـــــوبهـــــار            کز عشق بوستان گل و خارش یکی شود

ای مفلس آن چه در سر توست از خیال گنج             پایت ضرورتست که در مهلکی شود

سعدی در این کمند به دیوانگی فتاد                       گر دیگرش خلاص بود زیرکی شود (457)

مهلکی= (به فتح اول) جای هلاک

                                      *****************************

مرا چو آرزوی روی آن نگار آید                              چو بلبلم هوس ناله‌های زار آید

میان انجمن از لعل او چو آرم یاد                              مرا سرشک چو یاقوت در کنار آید

ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد                             ز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید

گلی به دست من آید چو روی تو هیهات                      هزار سال دگر گر چنین بهار آید

خسان خورند بر از باغ وصل او و مرا                       ز گلستان جمالش نصیب خار آید

طمع مدار وصالی که بی فراق بود                            هرآینه پس هر مستی یی خمار آید

مرا زمانه ز یاران به منزلی انداخت                          که راضیم به نسیمی کز آن دیار آید

فراق یار به یک بار بیخ صبر بکند                           بهار وصل ندانم که کی به بار آید

دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولی                         چو بر امید وصال است خوشگوار آید(462)

                                      *****************************

چه پروای سخن گفتن بود مشتاق خدمت را                   حدیث آن گه کند بلبل که گل با بوستان آید

من ای گل دوست می‌دارم تو را کز بوی مشکینت          چنان مستم که گویی بوی یار مهربان آید

نسیم صبح را گفتم تو با او جانبی داری                      کز آن جانب که او باشد صبا عنبرفشان آید

زمین باغ و بستان را به عشق باد نوروزی                 بباید ساخت با جوری که از باد خزان آید

گرت خونابه گردد دل ز دست دوستان سعدی          نه شرط دوستی باشد که از دل بر دهان آید(464)

                                      *****************************

خیز و غنیمت شمار جنبش باد ربیع                            ناله موزون مرغ بوی خوش لاله زار

برگ درختان سبز پیش خداوند هوش                          هر ورقی دفتریست معرفت کردگار

روز بهارست خیز تا به تماشا رویم                             تکیه بر ایام نیست تا دگر آید بهار

وعده که گفتی شبی با تو به روز آورم                         شب بگذشت از حساب روز برفت از شمار

دفتر فکرت بشوی گفته سعدی بگوی                           دامن گوهر بیار بر سر مجلس ببار(469)

                                      *****************************

باد بهاری وزید، از طرف مرغزار                            باز به گردون رسید، نالهٔ هر مرغ‌زار

سرو شد افراخته، کار چمن ساخته                              نعره زنان فاخته، بر سر بید و چنار

گل به چمن در برست، ماه مگر یا خور است                سرو به رقص اندر است، بر طرف جویبار

شاخ که با میوه‌هاست، سنگ به پا می‌خورد                     بید مگر فارغ است، از ستم نابکار

شیوهٔ نرگس ببین، نزد بنفشه نشین                                  سوسن رعنا گزین، زرد شقایق به بار

خیز و غنیمت شمار، جنبش باد ربیع                           نالهٔ موزون مرغ، بوی خوش لاله‌زار

هر گل و برگی که هست، یاد خدا می‌کند                          بلبل و قمری چه خواند، یاد خداوندگار

برگ درختان سبز، پیش خداوند هوش                             هر ورقی دفتری است، معرفت کردگار

وقت بهار است خیز، تا به تماشا رویم                              تکیه بر ایّام نیست، تا دگر آید بهار

بلبل دستان بخوان، مرغ خوش الحان بدان                      توتی شکّرفشان، نقل به مجلس بیار

بر طرف کوه و دشت، روز طواف است و گشت            وقت بهاران گذشت، گفتهٔ سعدی بیار(471)

                                      *****************************

برآمد باد صبح و بوی نوروز                              به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال                       همایون بادت این روز و همه روز

چو آتش در درخت افکند گلنار                           دگر منقل منه آتش میفروز

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست                حسدگو دشمنان را دیده بر دوز

بهاری خرّم است ای گل کجایی                          که بینـــــــی بلبلان را ناله و سوز

جهان بی ما بسی بودست و باشد                         برادر جز نکونامی میندوز

نکویی کن که دولت بینی از بخت                      مبر فرمان بدگوی بدآموز

دریغا عیش اگر مرگش نبودی                          دریغ آهو اگر بگذاشتی یوز

منه دل بر سرای عمر سعدی                           که بر گنبد نخواهد ماند این گوز(477)

گوز = جوز، گردو

                                      *****************************

مبارکتر شب و خرمّ ترین روز                              به استقبالـــــــم آمد بخت پیروز

دهلزن گو دو نوبت زن بشارت                             که دوشم قدر بود امروز نوروز

گر آن شب‌های باوحشت نمی‌بود                            نمی‌دانست سعدی قدر این روز(477)

                                      *****************************

ساقی سیمتن چه خسبی خیز                                   آب شادی بر آتش غم ریز

بوسه‌ای بر کنار ساغر نه                                      پس بگردان شراب شهدآمیز

کابر آذار و باد نوروزی                                       درفشان می‌کنند و عنبربیز

جهد کردیــــــــم تا نیالاید                                      به خرابات دامن پرهیز

دست بالای عشق زور آورد                                 معرفت را نماند جای ستیز(478)

آذار= ابر بهاری

                                      *****************************

ز رنگ و بوی تو ای سروقدّ سیم اندام                        برفت رونق نسرین باغ و نسترنش

یکی به حکم نظر پای در گلستان نه                           که پایمال کنی ارغوان و یاسمنش

خوشا تفرّج نوروز خاصه در شیراز                          که برکند دل مرد مسافر از وطنش

عزیز مصر چمن شد جمال یوسف گل                        صبا به شهر درآورد بوی پیرهنش

شگفت نیست گر از غیرت تو بر گلزار                      بگرید ابر و بخندد شکوفه بر چمنش(484)

                                      *****************************

برق نوروزی گر آتش می‌زند در شاخسار               ور گل افشان می‌کند در بوستان آسوده‌ایم

باغبان را گو اگر در گلستان آلاله‌ایست                     دیگری را ده که ما با دلستان آسوده‌ایم (531)

                                      *****************************

برخیز که می‌رود زمستان                                    بگشای در سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه                                    منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار                              زحمت ببرد ز پیش ایوان

برخیز که باد صبح نوروز                                 در باغچه می‌کند گل افشان

خاموشی بلبلان مشتاق                                       در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند                                         در زیر گلیم و عشق پنهان

بوی گل بامداد نوروز                                 و آواز خوش هزاردستان(539)

                                      *****************************

دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من             تا نکند گل غرور رنگ من و بوی من

بـــــرگ گل لعـــــــل بود شاهد بزم بهار            آب گل ستان ببرد شاهد گل روی من

شد سپر از دست عقل تا ز کمین عتاب               تیغ جفا برکشید ترک زره موی من

ای گل خوش بوی من یاد کنی بعد از این           سعدی بیچاره بود بلبل خوشگوی من(550)

                                      *****************************

صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین          عقل و طبعم خیره گشت از صنع رب العالمین

با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد                   کودکی گفتا تو پیری با خردمندان نشین

گفتم ای غافل نبینی کوه با چندین وقار                همچو طفلان دامنش پرارغوان و یاسمین

آستین بر دست پوشید از بهار و برگ شاخ             میوه پنهان کرده از خورشید و مه در آستین

باد گل‌ها را پریشان می‌کند  هر صبح دم                زان پریشانی مگر در روی آب افتاده چین

نوبهار از غنچه بیرون شد به یک تو پیرهن          بیدمشک انداخت تا دیگر زمستان پوستین

این نسیم خاک شیراز است یا مشک ختن                یا نگار من پریشان کرده زلف عنبرین

بامدادش بین که چشم از خواب نوشین برکند          گر ندیدی سحر بابل در نگارستان چین

گر سرش داری چو سعدی سر بنه مردانه وار        با چنین معشوق نتوان باخت عشق الاّ چنین(551)

سحر بابل= منظور سحر هاروت و ماروت نام دو فرشته یی است که به سبب نافرمانی، در چاهی در شهر بابل سرنگون  و آویزان شده اند

                                      *****************************

                                                          آرامگاه سعدی در شیراز

                                      *****************************

چون است حال بستان ای باد نوبهاری                       کــــــز بلبلان برآمـــــــد فریاد بی‌قراری

ای گنج نوشدارو با خستگان نگه کن                         مرهم به دست و ما را مجروح می‌گذاری

یا خلوتی برآور یا برقعی فروهل                           ور نه به شکل شیرین شور از جهان برآری

هر ساعت از لطیفی رویت عرق برآرد                    چون بر شکوفه آید باران نوبهاری

عود است زیر دامن یا گل در آستینت                       یا مشک در گریبان بنمای تا چه داری

گل نسبتی ندارد با روی دلفریبت                          تو در میان گل‌ها چون گل میان خاری (577)

                                      *****************************

بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی      به غلغل در سماع آیند هر مرغی به دستانی

دم عیسی است پنداری نسیــــم باد نوروزی       که خاک مرده بازآید در او روحی و ریحانی

به جولان و خرامیدن درآمد سرو بستانی          تو نیز ای سرو روحانی بکن یک بار جولانی

بیار ای باغبان سروی به بالای دل آرامم           که باری من ندیدستم چنین گل در گلستانی

وصال توست اگر دل را مرادی هست و مطلوبی   کنار توست اگر غم را کناری هست و پایانی(600)

                                      *****************************

به رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باش             چو باغبان نگذارد که سیب و گل چینی (608)

                                      *****************************

اگر مطالعه خواهد کسی بهشت برین را                    بیا مطالعه کن گو به نوبهار زمین را

شگفت نیست گراز طین به درکند گل و نسرین         همانکه صورت آدم کند سلالهٔ طین را

حکیم بار خدایی که صورت گل خندان                 درون غنچه ببندد چو در مشیمه جنین را

سزد که روی عبادت نهند بر در حکمش                 مصوّری که تواند نگاشت نقش چنین را

به هم برآمده آب از نهیب باد بهاری                      مثال شاهد غضبان گره فکنده جبین را

مگر شکوفه بخندید و بوی عطر برآمد                  که ناله در چمن افتاد بلبلان حزین را(630)

مطالعه = به چشم دیدن   طین = گل و خاک  سلالهٔ طین = فرزند خاک   مشیمه = پرده ای در رحم زن که جنین درون آن است.  غضبان = زیباروی خشمگین 

                                      *****************************

به هم برآمده آب از نهیب باد بهاری                          مثال شاهد غضبان گره فکنده جبین را

مگر شکوفه بخندید و بوی عطر برآمد                        که ناله در چمن افتاد بلبلان حزین را

بیار ساقی مجلس، بگوی مطرب مونس                      که دیر شد که قرینان ندیده‌اند قرین را

هزار دستان بر گل سخن سرای چو سعدی                  دعای صاحب عادل علاء دولت ودین را (630)

نهیب= هیبت و عظمت   غضبان= زیباروی خشمگین  قرین= همنشین و یار  هزار دستان= بلبل

                                      *****************************

علم دولت نوروز به صحرا برخاست                          زحمت لشکر سرما ز سر ما برخاست

بر عروسان چمن بست صبا هر گهری                       که به غواصی ابر از دل دریا برخاست

تا رباید کله قاقم برف از سر کوه                               یزک تابش خورشید به یغما برخاست

طبق باغ پر از نقل و ریاحین کردند                        شکر آن را که زمین از تب سرما برخاست

این چه بوییست که از ساحت خلخ بدمید؟                 وین چه بادیست که از جانب یغما برخاست؟

چه هواییست که خلدش به تحسر بنشست؟                چه زمینیست که چرخش به تولا برخاست

طارم اخضر از عکس چمن حمرا گشت                 بس که از طرف چمن لؤلؤ لالا برخاست

موسم نغمهٔ چنگست که در بزم صبوح                   بلبلان را ز چمن ناله و غوغا برخاست

بوی آلودگی از خرقهٔ صوفی آمد                          سوز دیوانگی از سینهٔ دانا برخاست

از زمین نالهٔ عشاق به گردون بر شد                     وز ثری نعرهٔ مستان به ثریا برخاست

عارف امروز به ذوقی بر شاهد بنشست                 که دل زاهد از اندیشهٔ فردا برخاست

هر دلی را هوس روی گلی در سر شد                  که نه این مشغله از بلبل تنها برخاست

با رخش لاله ندانم به چه رونق بشکفت                با قدش سرو ندانم به چه یارا برخاست (632)

                                      *****************************

سعدی اینک به قدم رفت و به سر باز آمد                         مفتی ملت اصحاب نظر باز آمد

فتنه ی شاهد و سودا زده ی باد بهار                              عاشق نغمهٔ مرغان سحر باز آمد

تا نپنداری کآ شفتگی از سر بنهاد                                تا نگویی که ز مستی به خبر بازآمد

خاک شیراز همیشه گل خوشبوی دهد                          لاجرم بلبل خوشگوی دگر بازآمد(639)

                                      *****************************

بیار ای باد نوروزی نسیم باغ پیروزی                که بوی عنبرآمیزش به بوی یار ما ماند

تو در لهو و تماشایی کجا بر من ببخشایی            نبخشاید مگر یاری که از یاری جدا ماند(640)

                                      *****************************

روز گلستان و نوبهار چه خسبی                              خیز مگر پر کنیم دامن مقصود

بـــــــاغ مزّین چو بارگاه سلیمان                             مرغ سحر بــــرکشیده نغمهٔ داود

راوی روشندل از عبارت سعدی                            ریخته در بزم شاه لؤلؤی منضود(643)

منضود= مرتّب شده، مروارید به نظم کشیده شده

                                      *****************************

 بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار                               خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار                     که نه وقتست که در خانه بخفتی بیکار

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق                           نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است                                  دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود                     هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند                        نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش                   حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

که  تواند که دهد میوهٔ الوان از چوب؟                     یا که داند که برآرد گل سد برگ از خار

وقت آنست که داماد گل از حجلهٔ غیب                       به در آید که درختان همه کردند نثار

آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب                         سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار

باش تا غنچهٔ سیراب دهن باز کند                            بامدادان چو سر نافهٔ آهوی تتار

مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید                        سد هزار اقچه بریزند درختان بهار

باد گیسوی درختان چمن شانه کند                             بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار

ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر                      راست چون عارض گلبوی عرق کردهٔ یار

باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید                    در دکان به چه رونق بگشاید عطار

خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز                  نقش هایی که درو خیره بماند ابصار

ارغوان ریخته بر دکّه ی خضراء چمن                    همچنان است که بر تختهٔ دیبا دینار

این هنوز اول آذار جهان‌افروزست                         باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار

شاخ ها دختر دوشیزهٔ باغ‌اند هنوز                          باش تا حامله گردند به الوان ثمار

عقل حیران شود از خوشهٔ زرّین عنب                      فهم عاجز شود از حقهٔ یاقوت انار

بندهای رطب از نخل فرو آویزند                            نخل بندان قضا و قدر شیرین کار

تا نه تاریک بود سایهٔ انبوه درخت                         زیر هر برگ چراغی بنهند از گلنار(646)

تنبیه = آگاه ساختن، بیدار کردن   اقچه = اشرفی، پول (لغت ترکی)  قرنفل = نام گلی است  اقطار = کرانه ها  خیری = گل همیشه بهار  بستان افروز = گل تاج خروس  خضراء = سبزی  آذار = ماه اول بهار  نیسان = ماه دوم بهار  ایار =  نام ماه سوم بهار از تقویم رومیان ثمار = میوه های رنگارنگ

                                      *****************************

بوی چمن برآمد و برف جبل گداخت              گل با شکفتن آمد و بلبل به بوستان

آن دور شد که ناخن درنده تیز بود               و آن روزگار رفت که گرگی کند شبان(662)

                                      *****************************

بلبلی زار زار می‌نالید                                بر فراق بهار وقت خزان

گفتم انده مبر که بازآید                              روز نوروز و لاله و ریحان

گفت ترسم بقا وفا نکند                             ورنه هر سال گل دمد بستان (664)

                                      *****************************

نوروز که سیل در کمر می‌گردد                                  سنگ از سر کوهسار در می‌گردد

از چشمهٔ چشم ما برفت اینهمه سیل                              گویی که دل تو سخت‌تر می‌گردد(757)

                                      *****************************

ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده                                 گرینده چو ابر نوبهارم دیده

روزی بینی در آرزوی رخ تو                                 چون اشک چکیده در کنارم دیده(769)

                                      *****************************

در قطرهٔ بــاران بهاری چه توان گفت؟           در نافـــــــــــهٔ آهـــوی تتــــاری چه توان گفت؟

گر در همه چیزی صفت و نعت بگنجد          در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت؟ (784)

                                      *****************************


نوشته شده توسط محمد مهدی حسنی در چهارشنبه 11 فروردین1389 ساعت 10:1 قبل از ظهر | لینک ثابت |

منوی اصلی

صفحه نخست
آرشيو وبلاگ
پروفایل مدیر وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
سخن نخست و حرف های بعدی
حقوق مدنی و تجارت
حقوق اراضی و املاک
آئین دادرسی
حقوق ثبت
حقوق - تاریخ و کلیات
پرسش و پاسخ حقوقی
حقوق بین الملل
حقوق جزا و کیفری
قلمی خودم(مخیّل)
مقالات و تحقیقات ادبی
دادگستری در متون ادب فارسی
حقوق تطبیقی
شعر دوستان
تقی خاوری (راوی)
اشعار و نثر های گزیده
یادها و مناسبت ها
بانگ قوانین و مقررات
داستان کوتاه
مسایل روز - سیاسی
مسایل روز - قضا، وکالت، قانون
مسایل روز - دولتیان و ادبیات
زنان
آزموده های حقوقی
هنر
معرفی کتاب و نشریات
کشکول اینترنتی
لطایف القضاء
تصویر طنز (کاریکاتور)

درباره ی ما


این وب دارای مباحث و مقالات فنی حقوقی است. لیکن با توجه به علاقه شخصی، گریزی به موضوعات "ادبی" و "اجتماعی" خواهم زد. چرا و چگونه؟ می توانید اولین یاداشت و نوشته ام در وبلاگ : "سخن نخست" را بخوانید.
مائیم و نوای بینوایی
بسم اله اگر حریف مایی

*****************
دیگر دامنه های وبلاگ :
http://hassani.ir
http://hasani.info

* * * * * * * * * * *
« کليه حقوق مادي و معنوي اين وبلاگ، متعلق به اینجانب محمد مهدی حسنی، وکیل پایه یک دادگستری، به نشانی مشهد، کوهسنگی 31 ، انتهای اسلامی 2، سمت چپ، پلاک 25 تلفن : 8464850 511 98 + و 8464851 511 98 + مي باشد.
* * * * * * * * * * *
امیل :

hasani_law@yahoo.com

* * * * * * * * * * *
نقل مطالب و استفاده از تصاوير و منابع این وبلاگ تنها با ذکر منبع (نام نویسنده و وبلاگ)، و دادن لینک مجاز است. »

پیوند ها - دوستان

(انوج)بربرود
سپهر عدالت
...یه حرفایی همیشه هست
~~ گنجــــــینه...ویژه ی بازنشستگان خوزستان ~~
صبر زرد و جیغ بنفش
~~ وبلاگ شخصی عباس باوری ~~
وکالت و مشاوره حقوقی، وکیل دادگستری
مُشتي شعر براي اين روزها..
کلوپ فارسی
روز مرگی در زندگی روزمره
سایت حقوقی برهان
قاضی دادگستر
فقه پلی است برای حقوق
ایران داوری
وبلاگ حقوقی هنری برگ سبز
موسسه حقوقی هامون
وبلاگ شخصی مهندس گنعلیخان
یادداشت های حقوقی
وکیل باشی
سایت حقوقی راه مقصود
جامعه سردفتران و دفتریاران استان یزد
اسفار - سید علی طباطبایی یزدی
محمد افضلی
ابراهیمی خطاط
حقوق امریکا و انگلستان و فرانسه
حقوق روز
دپارتمان حقوق بین الملل ایران

آرشیو

سایر پیوند ها

آمار لحظه به لحظه جهان
دستور (پایگاه قوانین و مقررات کشور)
گنجور
Linkograph لینکوگراف
ترمينولوژي قوانين و مقرارات
بانك قوانين كشور ( دادگستري استان تهران )
بانک مقالات حقوقی
معاونت آموزش دادگستری استان تهران
سيستم قوانين کشور
صندوق حمايت وکلاء و کارگشايان دادگستري
كانون سردفتران و دفترياران
پایگاه اطلاع رسانی دولت
مجلس شوراي اسلامي
سازمان ثبت اسناد و املاك کشور
سازمان ثبت احوال کشور
سازمان بازرسي كل كشور
روزنامه رسمى ج. ا. ا.
دفتر امور بین الملل قوه قضاییه
دانشکده حقوق دانشگاه شهيد بهشتي
ماهنامه حقوقي دادرسی
دادگستري استان اصفهان
راهنمای موضوعی نشريات حقوقی ايران
شبکه خبری قسط
ندای صادق
نیروی انتظامی ج. ا. ا. (ناجا)
ترمینولوژی حقوق
خبرگزاری دانشجویان ایران
قالب وبلاگ
جستجوگر قالب وبلاگ

آخرین پست ها

برخی از نوشته های پیشین تارنمای چه بگویم
تعهد یک‌طرفی، از نگاه دکتر جعفری لنگرودی
روی ترازوی جهان - تقی خاوری
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش هفتم
تصویرهایی از مراسم وداع یاران و شاگردان با استاد کاتوزیان
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش ششم
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش پنجم
آخرین تصویر های استاد کاتوزیان روی تخت بیمارستان
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش چهارم
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش سوم
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش دوم
اخبار و گزارش ها - بازتاب خبر درگذشت استادکاتوزیان - بخش نخست
برای نکوداشت استاد کاتوزیان (به انضمام سروده ای از دکتر محمد عابدی برای استاد)
معرفی و نقد فیلم دوازده مرد خشمگین
وضعیت حقوقی مالکیت خصوصی در اجرای طرح‌های عمومی
یک بام و دوهوا یا دادنامه‌های متعارض
حقوق به زبان کهن خراسانی (گفتاری از بخاری)
معرفی کتاب «حق و مصلحت»
نظام حقوقی حاکم بر مسؤولیت مدنی ناشی از گودبرداری غیراصولی
سه شعر تازه و منتشر نشده از تقی خاوری
سکوت علامت رضاست (بازتاب یک قاعده اصولی در فرهنگ توده)
نوآوری های قانون آیین دادرسی کیفری جدید
قابليت اعتراض خارج از مهلت، نسبت به رأي داوري
کاریکلماتورهای حقوقی از سهراب گل هاشم
بازخوانی نخستین دادرسی قانونی (عرفی) در کشور ما؛محاکمه عاملان فروش دختران قوچانی و به اسارت رفتن زنا
آيين گفتگو
قرار ممنوعیت خروج از کشور در فرایند دادرسی کیفری ایران
حضور مرگ (یک شعر و یک یادمان)
دادرسی؛ هزینه یا درآمد؟ [نگاهی به موضوع گران شدن تعرفه‌ها (هزینه های) دادگستری]
قوانین و رویه ها - ششماهه دوم 1392 (2)

RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM
Google


در چه بگویم؟
در همه ی اينترنت